Al in mijn jeugd raakte ik geboeid door berglandschappen. 'Daar ginds is een doel waar ik heen zou willen, maar hoe?' Met scouting op kamp in Frankrijk en Zwitserland ondernamen we enkele tochten, die achteraf bezien best wel riskant waren. Wel leerden twee van die vrienden me de beginselen van het fotograferen.

Pas jaren later, ging ons gezin met 3 kinderen ook naar de alpen tijdens de jaarlijkse vakantie. Eenvoudige dagtochtjes werden na een paar jaar al meerdaagse huttentrektochten en nog later hoogalpiene klimtochten. Zo werden we lid van de Nederlandse Bergsportvereniging, inmiddels met de Koninklijke Nederlandse Alpenvereniging gefuseerd tot de Koninklijke Nederlandse Klim- en Bergsportvereniging.

Geinspireerd door Bernard Telligen werd zwart-wit fotografie opgevolgd door diafotografie. Hoewel al vroeg twee projectoren werden aangeschaft duurde het tot 1992 eer het eerste diaklankbeeld werd gemaakt met zelfbouw apparatuur. Die bleek zoveel beperkingen in te houden dat werd overgegaan tot aanschaf van Stumpfl apparatuur en bijbehorende software bij de Nationale Diaspecialist.

Bij het maken van diaklankbeelden wordt veelvuldig samengewerkt met 'vak'genoten. Velen van hen zijn verenigd in een fotoclub aangesloten bij de Fotobond of een regionale diaporama club aangesloten bij de Nederlandse Vereniging van Geluid- en Beeldregistratie. Toonbeeld Club Nijmegen is daar een van.

Niet lang na de start van de digitale omwenteling werd naast het fotograferen ook videografie toegepast, zij het aanvankelijk slechts terzijde en alleen als beweging in beeld uiterst essentieel was. De kriebel in de buik werd echter in 2011 omgezet in een poging een vertelling uit mijn jeugd om te zetten in een speelfilm. Dat wilde niet goed lukken door gebrek aan een deugdelijk script, verteller en goede locaties.
Kort daarna kreeg ik een verzoek een film te maken van een script met een geweldige plot. Die uitdaging kon ik niet weerstaan en met veel hulp ontstond een goede leerweg die ook tot goede resultaten leidde.